posted on 16 Oct 2009 20:56 by phanit13
สายตาที่มองเห็น บอกว่ารักนั้นเริ่มละลาย
หัวใจฉันเองเริ่มสลาย และทุกเยื่อใยที่เคยมี
ถูกกลบฝังด้วยความเฉยชา ห่างกันไปทุกที
เริ่มต้นวันแห่งความเหงา จุดจบคงรอไม่ไกล
เหลือเวลาอยู่ อีกไม่นานแล้วใช่ไหม
เหลือเวลาอยู่ เคียงข้างกันสั้นลงทุกที
เฝ้าดูความรักเริ่มจางหาย
สุดมือจะคว้าคืนมาอย่างเดิม
ไม่เห็นจะมีทางไหนจะได้หวัง เหลือเพียงไม่นาน
เริ่มต้นวันแห่งความช้ำ หายใจก็เริ่มลำบาก
เหมือนหัวใจเธอวันนี้ อยู่ห่างออกไปแสนไกล
เหลือเวลาอยู่ อีกไม่นานแล้วใช่ไหม
เหลือเวลาอยู่ เคียงข้างกันสั้นลงทุกที
เฝ้าดูความรักเริ่มจางหาย
สุดมือจะคว้าคืนมาอย่างเดิม
ไม่เห็นจะมีทางไหนจะได้หวัง เหลือเพียงไม่นาน
เหลือเวลาอยู่ อีกไม่นานแล้วใช่ไหม
เหลือเวลาอยู่ เคียงข้างกันสั้นลงทุกที
เฝ้าดูความรักเริ่มจางหาย
สุดมือจะคว้าคืนมาอย่างเดิม
ไม่เห็นจะมีทางไหนจะได้หวัง
เหลือเวลาอยู่ อีกไม่นานแล้วใช่ไหม
เหลือเวลาอยู่ เคียงข้างกันสั้นลงทุกที
เฝ้าดูความรักเริ่มจางหาย
สุดมือจะคว้าคืนมาอย่างเดิม
ก็เห็นจะมีแค่เพียง บทสุดท้ายของการบอกลา
posted on 03 Oct 2009 22:01 by phanit13
ฉันก็รู้ในกฎเกณฑ์และก็เห็นในความจริง
ว่าเราทำผิด ที่มาคิดรักกันอย่างนี้
ทั้งที่รู้ดีแก่ใจ ว่าเจ้าของเธอมี
เจ็บปวดกับคำนี้ แต่มันคือเรื่องจริงใครก็รู้
แม้สมองจะคอยสั่ง
คอยบอกให้ฉันนั้นเลิกไป
ลึกลึกรู้ไหมใจอยากจะรัก
จะให้ฉันทำยังไง จะให้ถอนใจจากเธอ
ก็คงสายจนเกินไป แต่ถ้าฉันจะไปต่อ
ก็ไม่เห็นหนทางจะไป ไม่มีหวังอะไรอยู่เลย
ฉันไม่รู้วันต่อไป ฉันไม่พร้อมจะเจอมัน
ฉันไม่ต้องการ ที่จะถามถึงวันพรุ่งนี้
เพราะว่าฉันนั้นสุขใจกับชีวิตที่ดี
มีเธออย่างวันนี้ แค่เท่านี้ก็พอสำหรับฉัน
แม้สมองจะคอยสั่ง
คอยบอกให้ฉันนั้นเลิกไป
ลึกลึกรู้ไหมใจอยากจะรัก
จะให้ฉันทำยังไง จะให้ถอนใจจากเธอ
ก็คงสายจนเกินไป แต่ถ้าฉันจะไปต่อ
ก็ไม่เห็นหนทางจะไป ไม่มีหวังอะไรอยู่เลย
แต่ถ้าฉันจะไปต่อ
ก็ไม่เห็นหนทางจะไป ไม่มีหวังอะไรอยู่เลย
posted on 24 Sep 2009 18:42 by phanit13
งานเลี้ยงหลังสอบ 13 กันยายน 2552
เวลาอยู่นอกบ้านมีความสุขกันจังเลยนะ......
ภาพนี้กล้าให้ที่บ้านดูป่าวค่ะ พี่ดิเรก
posted on 21 Aug 2009 09:14 by phanit13
แด่เธอที่รัก
เหลือเพียงความรัก ที่ไม่มีเธอแล้ว
คิดถึงเธอ มากมายเท่าไหร่ ก็ไม่มีวันได้พบเจอ
กลับมีเหลือเพียงตัวฉัน กับใจที่มันแทบสลาย
เธอทนทุกข์ใจ ทรมานและต้องอ้างว้าง
ปวดร้าวมากเท่าไร ฉันไม่เคยรู้เลย
เธอซ่อนน้ำตา ไว้ข้างในไม่ให้ใครเห็น
เธอเข้มแข็งอย่างนั้น ทั้งหมดเพื่อฉัน
ฉันเพิ่งได้รับรู้ความจริงที่เป็น ที่เธอแอบเก็บไว้
ฉันเพิ่งรู้เมื่อวันที่เธอจากไป มันสายไป
เหลือเพียงความรัก ที่ไม่มีเธอแล้ว
คิดถึงเธอมากมายเท่าไหร่ ก็ไม่มีวันได้พบเจอ
กลับมีเหลือเพียงตัวฉัน กับใจที่มันแทบสลาย
ใช้ชีวิตทุกวันที่มี เพื่อคิดถึงเธอตลอดไป
ฉันไม่เคยลืม สัมผัสนั้นที่เธอกอดฉัน
และพูดว่ารักกัน เท่าชีวิตของเธอ
ฉันจำได้ดี คำสุดท้ายที่ฉันได้ยิน
คือพรุ่งนี้เจอกัน เราจะเจอกัน
ฉันเพิ่งรู้ว่ามันคือคำร่ำลา ที่เธอให้กับฉัน
และพรุ่งนี้ที่เธอสัญญาต่อกัน มันไม่มี
เหลือเพียงความรัก ที่ไม่มีเธอแล้ว
คิดถึงเธอมากมายเท่าไหร่ ก็ไม่มีวันได้พบเจอ
กลับมีเหลือเพียงตัวฉัน กับใจที่มันแทบสลาย
ใช้ชีวิตทุกวันที่มี เพื่อคิดถึงเธอตลอดไป
เพียงต้องการ อยากเอ่ยคำลากับเธอซักวินาที
พอให้ฉันได้มองแววตา สุดท้ายของเธอคนดี
ยอมทั้งนั้นแค่เพียงให้ฉัน ได้กอดเธอเอาไว้ตรงนี้
จะย้ำเตือนกับเธอ ว่ารักเธอจนนาทีสุดท้าย
เสียงหัวใจร่ำร้องเท่าไหร่ เธอก็ไม่มีวันหวนคืน
มีเพียงฉันที่บอบช้ำ กับใจที่มันแทบสลาย
ใช้ชีวิตทุกวันที่มี เพื่อรักแค่เธอตลอดไป
แด่เธอที่รัก
posted on 11 Aug 2009 20:29 by phanit13
วันนี้ เราอาจรู้สึกผูกพันต่อสิ่งหนึ่ง จนคิดว่าเราขาดไม่ได้...
แต่เวลาจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป
สักวันเราจะรู้ว่า สิ่งที่เราผูกพันในวันนี้
เป็นแค่ส่วนหนึ่งที่เติมชีวิตเรา ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต
วันหนึ่ง หากเรามีโอกาสได้เจอสิ่งที่ถูกใจสิ่งใหม่ที่เราคิดว่าเราพึงใจ..ปรารถนา..ต้องการ..ขาดไม่ได้
เราก็จะเริ่มผูกพันกับสิ่งใหม่ได้ในเวลาไม่นานนัก
เวลา.. จะสอนเราเองว่า ความผูกพันกับสิ่งใดๆในช่วงเวลาหนึ่ง
จะเป็นความสุขในช่วงเวลานั้นๆ
อย่าได้ไปยึดติด อย่าได้ไปใช้ชีวิตทั้งชีวิตลุ่มหลง
คิดเสียว่าเราโชคดีที่มีโอกาสได้ผูกพันกับสิ่งที่เรารัก
ความผูกพันก็เหมือนกับความรัก หรืออาจจะเป็นผลพวงที่มาจากความรัก
หากเรารักใครคนใดคนหนึ่งมาก เราก็จะรู้สึกว่าผูกพันมาก
แต่ความผูกพันที่ว่า ไม่ได้หมายถึงการหยุดตัวเองไว้กับสิ่งนั้นๆ
เพราะคนเราทุกคนย่อมผูกพันกับหลายๆสิ่ง
เปรียบเสมือน เรามีแก้วนำอยู่หนึ่งใบ
ในยามเช้า...เราอาจต้องใช้แก้วใบนี้ดื่มนม
พออากาศร้อนหน่อย...เราอาจต้องการน้ำเย็นๆ
บางครั้งที่เราไม่สบาย...เราอาจต้องการน้ำอุ่น
ใจเราก็เหมือนกับแก้วน้ำ...
ต้องเติมสิ่งต่างๆ ในเวลาที่แตกต่างกัน ตามความเหมาะสม
หากเราเติมน้ำเย็นลงไปในแก้วน้ำ
แล้วเติมน้ำร้อนลงไปในทันที ในแก้วใบเดียวกัน
แก้วใบนั้น..ก็จะร้าว..เริ่มแตก ซึ่งก็เหมือนกับใจเรา...
ความผูกพันต่อสิ่งหนึ่งสิ่งใดในช่วงเวลาหนึ่งนั้น..ไม่ผิด
ถ้าเราค่อยๆปรับใจ..ปรับตัวของเราเอง..
ให้กลับคืนในเวลาที่ควร เพราะอย่างน้อยที่สุด..เราก็มีโอกาสได้ผูกพัน
ซึ่งก็เหมือนเรามีโอกาสได้รักนั่นเอง
ถ้าคุณมีความสุขที่เห็นเค้าเดินกับคนอื่น... คือ ความรัก
ถ้าคุณเศร้า..เหงา..คิดถึงเค้า..อยากเจอ..อยากพูดคุย... คือ ความรัก
ถ้าคุณร้อนรนที่เค้าอยู่กับใครๆที่ไม่ใช่คุณ... คือ ความใคร่
อยากเก็บไว้เป็นเจ้าของคนเดียว
ถ้าคุณเมามาย..เค้าลูบหลังไหล่..ดูแล... คือ ความรักที่บริสุทธิ์ใจ
ถ้าคุณเมามาย..เค้ากอดและสัมผัสร่างกาย... คือ ความใคร่จากเค้าของคุณ
ถ้าคุณเข้าหา.. แต่เค้าหนี... ... คือ ความใคร่ ที่หมดเยื่อใยแล้ว
ถ้าคุณหนี.. แต่เขาวิ่งตามมา... ... คือ ความรัก ที่ยังไม่มีจุดจบ
ถ้าคุณร้องไห้ให้กับคนที่ไม่มีเยื่อใยในตัวคุณ...
คุณคือ คนโง่ และบ้า อย่างน่าอาย
แต่ถ้าคุณพอใจ..จงรัก..และมอบความรักให้กับเค้า...
แม้มันจะไม่กลับมาหาคุณก็ตาม
จงดีใจที่ได้รักซะวันนี้.. ดีกว่าที่จะมานั่งเสียใจในวันหน้า
จงภูมิใจที่มีความใคร่.. เสน่หา
เพราะมันจะไม่ย้อนกลับมาหาอีกต่อไป...
